Letnie fajerwerki na komecie 67P

Zestawienie najjaśniejszych erupcji widzianych na powierzchni komety 67P/Czuriumow-Gerasimienko przez intrument OSIRIS zainstalowany na pokładzie sondy Rosetta między lipcem i wrześniem 2015 roku. Źródło:  OSIRIS: ESA/Rosetta/MPS for OSIRIS Team MPS/UPD/LAM/IAA/SSO/INTA/UPM/DASP/IDA; NavCam: ESA/Rosetta/NavCam – CC BY-SA IGO 3.0
Zestawienie najjaśniejszych erupcji widzianych na powierzchni komety 67P/Czuriumow-Gerasimienko przez instrument OSIRIS zainstalowany na pokładzie sondy Rosetta między lipcem i wrześniem 2015 roku. Źródło: OSIRIS: ESA/Rosetta/MPS for OSIRIS Team MPS/UPD/LAM/IAA/SSO/INTA/UPM/DASP/IDA; NavCam: ESA/Rosetta/NavCam – CC BY-SA IGO 3.0

Krótkie lecz silne rozbłyski widziane w pobliżu komety 67P/Czuriumow-Gerasimienko w trakcie najwyższej aktywności, który przypadł na środek ubiegłego roku, zostały połączone ze swoimi źródłami na powierzchni komety.

W ciągu trzech miesięcy otaczających przejście komety przez peryhelium jej orbity w dniu 13 sierpnia 2015 roku kamery zainstalowane na pokładzie sondy Rosetta zarejestrowały 34 takie rozbłyski.

Owe gwałtowne zjawiska wyrastały znacznie ponad regularne dżety i przepływ materii uciekającej z jądra komety, które regularnie pojawiają się i znikają za każdym obrotem jądra komety wokół własnej osi, wraz ze wschodem i zachodem Słońca.

Dla porównania rozbłyski są wielokrotnie jaśniejsze niż zwykłe dżety – nagłe, krótkie uwalnianie pyłu z dużymi prędkościami. Zazwyczaj rejestrowane były na pojedynczych zdjęciach – co wskazuje na to, że czas ich trwania był krótszy od odstępu między kolejnymi zdjęciami – zazwyczaj od 5 do 30 minut.

Typowy rozbłysk uwalniał w ciągu kilku minut od 60 do 260 ton materii.

Średnio, podczas największego zbliżenia komety do Słońca, do rozbłysków dochodziło co 30 godzin czyli co 2,4 obrotu komety wokół własnej osi. W oparciu o wygląd emitowanego pyłu, rozbłyski można podzielić na trzy kategorie.

Jedna z nich związana jest z długimi, wąskimi dżetami rozciągającymi się na duże odległości od jądra komety, drugą charakteryzują szerokie dżety o rozległej podstawie. Trzecia kategoria jest hybrydą dwóch poprzednich.

Przewodnik po aktywności komety. Źrodło:  OSIRIS: ESA/Rosetta/MPS for OSIRIS Team MPS/UPD/LAM/IAA/SSO/INTA/UPM/DASP/IDA; NavCam: ESA/Rosetta/NavCam – CC BY-SA IGO 3.0
Przewodnik po aktywności komety. Źrodło: OSIRIS: ESA/Rosetta/MPS for OSIRIS Team MPS/UPD/LAM/IAA/SSO/INTA/UPM/DASP/IDA; NavCam: ESA/Rosetta/NavCam – CC BY-SA IGO 3.0

„Z uwagi na fakt, że każdy z tych rozbłysków był bardzo krótki, i udało się je uchwycić jedynie na pojedynczych zdjęciach, nie możemy powiedzieć czy zdjęcie wykonano krótko po rozpoczęciu rozbłysku, czy później w toku ewolucji zjawiska,” mówi Jean-Baptiste Vincent, główny autor artykułu opublikowanego wczoraj w periodyku Monthly Notices of the Royal Astronomical Society.

„Dlatego też nie jesteśmy w stanie powiedzieć czy te trzy kategorie kształtów erupcji odpowiadają różnym mechanizmom ich powstawania, czy też są różnymi etapami pojedynczego procesu.”

Źródła letnich rozbłysków na powierzchni komety 67P.
Źródła letnich rozbłysków na powierzchni komety 67P.

Komentarze

comments