Udało się po 50 latach. Naukowcy dostrzegli odległe gwiazdy Strumienia Magellanicznego

Przez prawie pięćdziesiąt lat astronomowie z pustymi rękami poszukiwali gwiazd w rozległej strukturze znanej jako Strumień Magellaniczny, czyli w gigantycznej wstędze gazu, która na nocnym niebie (choć niewidoczna gołym okiem) rozciąga się na blisko 300 średnic księżyca w pełni. Źródłem tej tajemniczej wstegi są Obłoki Magellana, dwie najbliższe nam galaktyki satelitarne Drogi Mlecznej.

30 Doradus – burzliwy gwiezdny żłobek na zdjęciach z ALMA

30 Doradus to nazwa mało ekscytująca. Być może dlatego naukowcy wymyślili dla niego bardziej „ekscytujące” określenie: Mgławica Tarantula. Kilka dni temu naukowcy opublikowali nowe zdjęcie tego fascynującego obszaru gwiazdotwórczego stworzone na podstawie danych z sieci radioteleskopów ALMA stojących na płaskowyżu Chajnantor w Chile. Obserwacje za pomocą tych wyjątkowych anten pozwoliły zwizualizować włóknistą strukturę gazu w

SW: Trzy miliony lat temu nasza czarna dziura wyemitowała dżet, który rozświetlił otoczenie sąsiedniej galaktyki

3,5 mln lat temu z centrum Drogi Mlecznej wystrzeliły dwa przeciwnie skierowane strumienie energii. Przez kolejny milion lat przodkowie ludzi na Ziemi widzieli je jako mglistą poświatę na niebie. Teraz, nieco później, astronomowie korzystający z Kosmicznego Teleskopu Hubble’a odkryli nowe informacje o tej potężnej eksplozji. Spoglądając na odległe granice naszej galaktyki, naukowcy odkryli, że rozbłysk

SN 1987A to był koniec życia nietypowego niebieskiego nadolbrzyma

Supernowa, która eksplodowała w jednej z pobliskich galaktyk, mogła oznaczać koniec niebieskiego nadolbrzyma, który powstał z połączenia się dwóch gwiazd. Według astrofizyków z RIKEN, asymetryczność eksplozji może wskazać nam miejsce, w którym powinniśmy poszukiwać gwiazdy neutronowej powstałej w eksplozji. Eksplozja supernowej typu II ma miejsce, gdy jądro masywnej gwiazdy nie jest już w stanie opierać

Hubble bada fragment Mgławicy Tarantula

Poniższe zdjęcie wykonane za pomocą Kosmicznego Teleskopu Hubble’a przedstawia okolicę Mgławicy Tarantula. Widoczny w centrum obłok gazu i pyłu oraz liczne otaczające go młode i masywne gwiazdy stanowią idealne laboratorium do badania procesów powstawania masywnych gwiazd. LHA 120-N 150 to niezbyt kreatywna nazwa widocznej na zdjęciu chmury gazu i pyłu. Znajduje się ona na zewnętrznych krawędziach Mgławicy

Najnowsze zdjęcie Wielkiego Obłoku Magellana

Należący do Europejskiego Obserwatorium Południowego teleskop VISTA wykonał rewelacyjne zdjęcie Wielkiego Obłoku Magellana (LMC), jednej z najbliższych nam galaktyk. VISTA bada tę galaktykę jak i Mały Obłok Magellana (SMC) niezwykle szczegółowo. W ramach prowadzonych badań naukowcy mogą obserwować ogromną liczbę gwiazd, przez co mogą badać ewolucję gwiazd, dynamikę galaktyki i gwiazdy zmienne. Wielki Obłok Magellana

Różnice w pomiarach stałej Hubble’a to nie przypadek

Pomiary obecnego tempa ekspansji Wszechświata, wykonane za pomocą Kosmicznego Teleskopu Hubble’a, nie zgadzają się z tempem ekspansji oczekiwanym na podstawie tego jak wszechświat wyglądał tuż po Wielkim Wybuchu 13 miliardów lat temu. Wykorzystując nowe dane zebrane za pomocą Kosmicznego Teleskopu Hubble’a, astronomowie znacząco obniżyli możliwość tego, że ta niezgodność jest tylko dziełem przypadku. Wykorzystując nowe

Bąble zupełnie nowych gwiazd w Wielkim Obłoku Magellana

Ten zachwycający obszar nowo powstających gwiazd w Wielkim Obłoku Magellana (LMC) został sfotografowany za pomocą instrumentu Multi Unit Spectroscopic Explorer (MUSE) zainstalowanego na teleskopie VLT należącym do Europejskiego Obserwatorium Południowego. Stosunkowo niewielka ilość pyłu w LMC oraz niezwykle ostre oko MUSE pozwoliły na dostrzeżenie delikatnych szczegółów tego obszaru w zakresie widzialnym. Powyższy region Wielkiego Obłoku

Obłoki Magellana dowodzą, że nigdy nie jest za późno na wzrost aktywności

Po „leniwym” początku procesów gwiazdotwórczych w trakcie pierwszych kilku miliardów lat swojego życia, zarówno Wielki jak i Mały Obłok Magellana produkują nowe gwiazdy w niesamowitym tempie. Astronomowie z Sloan Digital Sky Survey (SDSS) doszli do tego wniosku po wykonaniu, a następnie przeanalizowaniu, pierwszych w historii szczegółowych map składu chemicznego galaktyk poza Drogą Mleczną. „Stworzyliśmy mapę

Zderzenie galaktyk może wyrzucić Układ Słoneczny w przestrzeń międzygalaktyczną

Najnowsze badania prowadzone przez astrofizyków z Uniwersytetu w Durham w Wielkiej Brytanii wskazują, że Wielki Obłok Magellana (LMC) może zderzyć się z Drogą Mleczną w ciągu najbliższych dwóch miliardów lat. Do zderzenia może dojść na długo przed prognozowanym zderzeniem Drogi Mlecznej z Galaktyką Andromedy, do którego według naukowców może dojść za osiem miliardów lat. Katastroficzne

Astronomowie potwierdzają zderzenie dwóch galaktyk satelitarnych Drogi Mlecznej

Stojąc na półkuli południowej Ziemi w ciemną, bezchmurną noc, możesz zobaczyć dwa jasne obłoki oddalone nieco od Drogi Mlecznej. Te obłoki gwiazd to galaktyki satelitarne Drogi Mlecznej: Mały Obłok Magellana oraz Wielki Obłok Magellana, w skrócie odpowiednio SMC oraz LMC. Wykorzystując niedawno opublikowane dane z nowego teleskopu kosmicznego, astronomowie z Uniwersytetu w Michigan odkryli, że

Gwiezdne żłobki w LMC zawierają zaskakujące złożone związki organiczne

Pobliska galaktyka karłowata Wielki Obłok Magellana (LMC) to pod względem chemii bardzo prymitywne miejsce. W przeciwieństwie do Drogi Mlecznej, ten częściowo spiralny zbiór kilkudziesięciu miliardów gwiazd charakteryzuje się niewielką ilością ciężkich pierwiastków takich jak węgiel, tlen czy azot. Przy takim niedoborze ciężkich pierwiastków, astronomowie zakładali, że LMC powinien zawierać stosunkowo niewiele złożonych związków chemicznych opartych

Najszybsze gwiazdy w Drodze Mlecznej pochodzą z innej galaktyki

Grupa astronomów wykazała, że najszybciej poruszające się gwiazdy w naszej galaktyce – przemieszczające się z prędkością pozwalającą im na ucieczkę z Drogi Mlecznej – w rzeczywistości pochodzą z dużo mniejszej galaktyki krążącej wokół Drogi Mlecznej. Badacze z Uniwersytetu w Cambridge wykorzystali dane z przeglądu Sloan Digital Sky Survey oraz symulacje komputerowe i dowiedli, że ci

Astronomowie badają magnetyczny most łączący dwie najbliższe nam galaktyki

Po raz pierwszy w historii astronomom udało się wykryć pole magnetyczne związane z Mostem Magellana, włóknem gazu rozciągającego się na 75 000 lat świetlnych między najbliższymi galaktycznymi sąsiadkami Drogi Mlecznej: Wielkim i Małym Obłokiem Magellana (LMC i SMC odpowiednio). LMC oraz SMC to dwie galaktyki karłowate widoczne na południowym niebie krążące wokół Drogi Mlecznej. Aktualnie

Włóknista pozostałość po supernowej skrywa świadka eksplozji

Ze wszystkich rodzajów eksplodujących gwiazd, to supernowe typu Ia są najbardziej intrygujące. Ich przewidywalna jasność pozwala astronomom mierzyć rozszerzanie się Wszechświata, które z kolei pozwoliło na odkrycie ciemnej energii. Jednak procesy stojące za tymi supernowymi wciąż pozostają tajemnicą. Czy do eksplozji dochodzi gdy dwa białe karły się ze sobą zderzają? Czy może gdy pojedynczy biały

Gromady gwiazd w LMC mogą sporo namieszać w naszej wiedzy

Odkrycie młodych gwiazd w starych gromadach gwiezdnych może zmusić naukowców do zrewidowania naszej wiedzy o jednym z najpowszechniejszych obiektów kosmicznych. Dr Bi-Qing For z International Centre for Radio Astronomy Research w Perth przypomina, że wiedza o procesach ewolucji gwiazd stanowi podstawę naszej wiedzy astronomicznej. We Wszechświecie istnieją biliony miliardów gwiazd, a te które możemy dojrzeć

Dwie galaktyki karłowate połączone gwiezdnym mostem

Na zdjęciu: biała linia przedstawia przybliżony ślad strumienia gwiazd, niebieska linia przedstawia ślad strumienia gazu. Źródło: V. Belorukow, D. Erkal i A. Mellinger Obłoki Magellana, dwie największe galaktyki satelitarne Drogi Mlecznej, połączone są mostem rozciągającym się na 43 000 lat świetlnych – informuje międzynarodowy zespół astronomów pracujących pod kierownictwem badaczy z University of Cambridge. Odkrycie

Potencjalny nowy satelita Wielkiego Obłoku Magellana

Międzynarodowy zespół astronomów kierowany przez Nicolasa Martina z Obserwatorium w Strasburgu we Francji odkrył nowy, bardzo słaby układ gwiezdny oznaczony jako SMASH 1. Ten kompaktowy, bardzo słaby układ może być satelitą Wielkiego Obłoku Magellana (LMC). Wyniki badań opublikowano w artykule, który pojawił się 19 września na serwisie arXiv.org. Bezustannie poszukując układów satelitarnych obłoków Magellana w

ALMA odkrywa gwiazdę otoczoną osobliwą chemią

Japoński zespół astronomów korzystający z możliwości obserwatorium ALMA odkrył gorącą i gęstą masę złożonych cząsteczek otaczającą nowo narodzoną gwiazdę. Ten unikalny, gorący rdzeń molekularny jest pierwszym obiektem tego typu odkrytym poza Drogą Mleczną. Skład cząsteczkowy tego obłoku znacząco różni się od podobnych obiektów obserwowanych w naszej galaktyce – to oznacza, że procesy chemiczne zachodzące we

Hubble zagląda wgłąb potężnej burzy

Powyższe zdjęcie wykonane za pomocą Kosmicznego Teleskopu Hubble’a przedstawia odmęty świecącego gazu i pyłu w jednej z galaktyk satelitarnych Drogi mlecznej – w Wielkim Obłoku Magellana (LMC). Ta burzliwa sceneria przedstawia gwiezdny żłobek znany jako N159, obszar HII o średnicy 150 lat świetlnych. Wewnątrz N159 znajduje się wiele gorących, młodych gwiazd. Owe gwiazdy emitują intensywne