Większość z ponad 6300 znanych planet pozasłonecznych odkryto wokół chłodniejszych karłów, podczas gdy masywne, gorące gwiazdy typu widmowego A pozostają pod tym względem niemal zupełną białą plamą. Przełom przynosi publikacja w The Astrophysical Journal, w której astronomowie donoszą o wykryciu kandydata na planetę w ekosferze (strefie zamieszkiwalnej) najgorętszej jak dotąd gwiazdy macierzystej. Obiekt oznaczony jako HD 156295 b to gazowy olbrzym krążący wokół biało-błękitnej gwiazdy oddalonej od Ziemi o zaledwie 140 lat świetlnych.
Gwiazda HD 156295, widoczna na niebie gołym okiem, jest około dwukrotnie masywniejsza i większa od Słońca, osiąga temperaturę rzędu 7500°C (dziewięciokrotnie przewyższając jasność naszej Gwiazdy Dziennej) i liczy sobie zaledwie 700 milionów lat. Co kluczowe, obiekt ten należy do gwiazd zmiennych typu Delta Scuti, które charakteryzują się niezwykle regularnymi pulsacjami jasności, działając jak precyzyjny kosmiczny chronometr. Badacze przeanalizowali bazę niemal 16 500 gwiazd tego typu obserwowanych przez teleskop kosmiczny TESS należący do NASA, selekcjonując ostatecznie zaledwie dziewięć układów.
Detekcji dokonano rzadko stosowaną metodą pomiaru czasu pulsacji (pulsation timing), która pozwala rejestrować subtelne przesunięcia w czasie dotarcia sygnału świetlnego wywołane grawitacyjnym oddziaływaniem orbitującego towarzysza. W ten sposób wokół HD 156295 wyśledzono kandydata na planetę o masie około sześciu mas Jowisza, krążącego w odległości niemal 4 jednostek astronomicznych z okresem orbitalnym wynoszącym około 2200 dni. Z powodu ogromnej jasności gwiazdy macierzystej, na tym odległym dystansie planeta otrzymuje około 60 procent promieniowania słonecznego docierającego do Ziemi, co plasuje ją bezpośrednio w strefie nadającej się do zamieszkania.
Pozostałe osiem wyselekcjonowanych układów kryje kandydatów na brązowe karły – obiekty pośrednie o masach od 25 do 59 mas Jowisza, które krążą po orbitach o okresach od 1100 do 2800 dni. Choć badacze szacują prawdopodobieństwo realnego istnienia samej planety HD 156295 b na około 50 procent, podkreślając, że wahania czasowe znajdują się na granicy czułości instrumentów satelity TESS, wyniki te wyznaczają kluczowe ograniczenia dla występowania planet olbrzymów wokół masywnych gwiazd. Choć sam gazowy kolos nie jest dogodnym środowiskiem dla życia, ostateczną weryfikację tego typu układów przyniesie nadchodząca misja obserwatorium PLATO Europejskiej Agencji Kosmicznej, które weźmie pod lupę ponad 200 000 gwiazd.
Źródło: https://iopscience.iop.org/article/10.3847/1538-4357/ae93a0