ASTROFAZA: Uran – lodowy gigant

Tym razem Piotrek z kanału Astrofaza zaprasza na podróż na Urana. Ten film to doskonałe uzupełnienie informacji do artykułu, który niedawno pojawił się na naszym portalu, a traktującego o rozważaniach na temat potencjału stworzenia misji do Urana lub Neptuna w niedalekiej przyszłości. Artykuł można przeczytać >>TUTAJ<<

Zamrożone kaniony północnego bieguna Plutona

Powyższe zdjęcie wykonane przez sondę New Horizons przedstawia kolejne dowody na różnorodność geologii i składu chemicznego powierzchni Plutona – tym razem bohaterem zdjęcia są obszary wokół północnego bieguna planety. Długie kaniony biegnące pionowo przez obszary okołobiegunowe stanowią fragment obszaru nazwanego nieformalnie  Lowell Regio na cześć Percivala Lowella, który ufundował Lowell Observatory i rozpoczął poszukiwania, które

Ograniczono obszar poszukiwań dziewiątej planety Układu Słonecznego

Amerykańscy astronomowie ogłosili w ubiegłym tygodniu, że udało im się odkryć dowody istnienia dziewiątej planety za orbitą Neptuna, jednak aktualnie nie są w stanie określić gdzie znajduje się owa planeta na swojej trwającej 10 000 – 20 000 lat orbicie. Dzisiaj francuski zespół naukowców ogłosił, że zawęził obszar poszukiwań. Analizując dane z sondy Cassini krążącej

Chmury na marsjańskim niebie – widziałeś?

Gdybyś tak stanął na Marsie – co mógłbyś zobaczyć? Biorąc za przykład łazik Opportunity – mógłbyś zobaczyć przed sobą rozległe równiny czerwonego piasku, zabarwione na pomarańczowo niebo oraz delikatne, włókniste chmury. Taki przynajmniej widok uchwycił łazik Opportunity po dotarciu do krateru Victoria w październiku 2006 roku. W przeciwieństwie do typowych panoram marsjańskich, na tym zdjęciu

Mapy zmian temperatury na Tytanie w ciągu saturnianego roku

Powyższa sekwencja map przedstawia zmiany temperatury na powierzchni księżyca Saturna – Tytana w odstępach dwuletnich od 2004 do 2016 roku. Pomiary zostały wykonane za pomocą instrumentu CIRS (Composite Infrared Spectrometer) zainstalowanego na pokładzie sondy Cassini. Mapa przedstawia termiczne promieniowanie podczerwone (ciepło) pochodzące z powierzchni Tytana, o długości fali 19 mikronów, oknie  w którym zazwyczaj nieprzezroczysta

Rosja planuje powrót na Marsa i Księżyc mimo braku pieniędzy

W muzeum moskiewskiego Instytutu Badań Kosmicznych rzadko można spotkać dzisiaj zwiedzających chociaż znajdują się tam takie perełki jak model sowieckiego łazika Łunochod, pierwszego łazika, który wylądował na Księżycu w 1970 roku. Choć Zimna Wojna i wyścig kosmiczny sprowokował gwałtowny postęp technologiczny, rosyjski program misji planetarnych znacznie wyhamował w ostatnich trzydziestu latach — aż do teraz.

Rośnie poparcie dla powrotu do Urana i Neptuna

Na chłodnych peryferiach Układu Słonecznego można spotkać dwóch enigmatycznych podróżników, którzy powolnie krążą wokół Słońca. Każde pełne okrążenie Słońca zajmuje im średnio 100 razy więcej niż Ziemi (Uran: 84 lata, Neptun: 164 lata), pory roku na ich powierzchniach trwają po kilkadziesiąt lat. Przy tak dużych odległościach od Ziemi planety tego typu powoli odkrywają swoje tajemnice. Podczas

Księżycowy Hulk – Charon: Czyżby dawny ocean?

Największy księżyc Plutona mógł urosnąć na tyle, że… pękła na nim skóra. Zdjęcia Charona przesłane na Ziemię przez sondę New Horizons wskazują, że ten największy księżyc Plutona mógł mieć w przeszłości podpowierzchniowy ocean, który już dawno temu zamarzł i powiększył swoją objętość powodując rozciąganie i pękanie skorupy na masywną skalę. Bok największego księżyca Plutona widziany

SDO obserwuje słoneczne protuberancje

Wydłużone protuberancje słoneczne pojawiły się i powolnie rozwijały nad powierzchnią naszej Dziennej Gwiazdy 3 lutego 2016 roku. Całe zjawisko zostało zarejestrowane przez kamery obserwatorium SDO (Solar Dynamics Observatory). Protuberancje, znane jako włókna gdy widoczne są nad krawędzią Słońca, to chmury materii słonecznej zawieszone nad powierzchnią Słońca w jego polu magnetycznym. To ten sam złożony magnetyzm,

Rozwiązanie zagadki znikających planetoid typu NEO

Przez ostatnie dwie dekady uważano, że większość obiektów zbliżających się do Ziemi (NEO – Near Earth Objects) – planetoidy i komety, które mogą stanowić zagrożenie dla życia na Ziemi – kończą swoje życie opadając na Słońce. Nowe wyniki badań, które opublikowane zostaną jutro, 18 lutego w periodyku Nature wskazują, że większość tego typu obiektów ulega zniszczeniu

Gdzie się podziały żelazne meteoryty, które spadły na Antarktydę?

Ukryty rezerwuar meteorytów żelaznych, które mogą przechowywać w sobie tajemnice początków Układu Słonecznego, może znajdować się pod powierzchnią antarktycznego lądolodu – twierdzi zespół badaczy z University of Manchester. Ich artykuł opublikowany w tym tygodniu w periodyku Nature Communications wskazuje, że owe meteoryty mogą znajdować się zaledwie 10-50 cm pod powierzchnią – co sprawia, że ich wydobycie jest

ExoMars 2016: Podróż na Marsa

Powyższa animacja przedstawia kolejne kroki milowe startu misji ExoMars 2016 i jej podróży w kierunku Czerwonej Planety. Misja ExoMars 2016 składa się z orbitera Trace Gas Orbiter oraz modułu lądownika Schiaparelli. Oba segmenty zostaną wystrzelone w przestrzeń kosmiczną na szczycie rakiety Proton-M/Breeze-M z kosmodromu Bajkonur w ramach okna startowego 14-25 marca 2016 roku. Około dziesięć i pół

Z albumu sondy Cassini: Podzielony Dione

Na powyższym zdjęciu wykonanym przez sondę Cassini widzimy księżyc Dione przecięty przez niezwykle cienkie pierścienie widziane od strony krawędzi. Zdjęcie wykonane zostało z punktu znajdującego się zaledwie 0,02 stopnia nad płaszczyzną pierścieni. Jasne pasma na powierzchni Dione widoczne są blisko prawej krawędzi księżyca. Średniego rozmiaru krater Turnus (średnica 101 km) widoczny jest na linii terminatora. Zdjęcie zostało

Geologia Plutona na mapie

Jak zrozumieć zaskakującą złożoność procesów geologicznych na Plutonie? Z pomocą pospieszyli naukowcy z zespołu misji New Horizons, którzy stworzyli geologiczne mapy, które pozwalają zrozumieć różnorodność form terenu i historię ewolucji powierzchni Plutona. Powyższa mapa obejmuje fragment powierzchni Plutona o wysokości 2070 km  obejmujący rozległe równiny lodu azotowego nazwane nieformalnie Sputnik Planum oraz otaczające je obszary. Jak

SMART-1 obserwuje gromadę księżycowych kraterów

Powyższe zdjęcie przedstawia usiany kraterami obszar północno-wschodniej tarczy Księżyca. Ujęcie przedstawia kilka ciekawych tworów takich jak chociażby: po lewej stronie kadru mały krater Keldysh. Nieco pod nim i na prawo od niego widać niewielką depresję Hercules F, która znajduje się na lewo od mało wyraźnej, zerodowanej krawędzi krateru Atlas E. Największy i najwyraźniejszy w kadrze

Pożegnanie z lądownikiem Philae na komecie 67P

W piątek naukowcy zaprzestali prób skontaktowania się z lądownikiem Philae milcząco podróżującym na powierzchni jądra komety. Tym samym zakończony został ważny etap misji Rosetta. „Pora pożegnać sież Philae,” ogłosiło German Aerospace Center DLR, „nie będziemy już wysyłać żadnych komend w stronę lądownika.” Nowy dom lądownika Philae – jądro komety 67P z ogromną prędkością oddala się od

Rozpoczyna się siódmy rok obserwacji Słońca za pomocą SDO

Cztery dni temu (11.02) minęło 6 lat od wystrzelenia w przestrzeń kosmiczną na szczycie rakiety Atlas V obserwatorium Solar Dynamics Observatory, które od tego czasu bezustannie obserwuje w wysokiej rozdzielczości naszą gwiazdę macierzystą. SDO zapewnia nam niespotykane dotąd spojrzenie na bezustannie zmieniającą się atmosferę Słońca oraz na kosmiczną pogodę. Powyższy film stanowi kompilację zdjęć z SDO wykonanych

Saturn i Enceladus emitują tyle samo plazmy

Naukowcy z UCL pracujący w zespole misji Cassini odkryli pierwsze dowody na to, że górne warstwy atmosfery Saturna mogą, wskutek oddziaływania z wiatrem słonecznym, emitować taką samą ilość masy na sekundę w kierunku magnetosfery jak jego księżyc Enceladus. Magnetosfera to obszary przestrzeni, na który silnie wpływa pole magnetyczne pobliskiej planety, i które mogą zawierać naładowane

Lądowanie na planetoidzie – MASCOT-2

Powyższe zdjęcie przedstawia mikro-lądownik, który ESA planuje dostarczyć na powierzchnię planetoidy w ramach misji Asteroid Impact Mission. Docelowa planetoida ma średnicę zaledwie 170 metrów i stanowi mniejszy element układu podwójnego Didymos – jej rozmiary porównywalne są z rozmiarami Piramidy Cheopsa w Gizie. Planetoida krąży w odległości 1.2 km od większego, 800-metrowego elementu głównego w tym układzie

Tetyda na tle pierścieni

Na powyższym zdjęciu Tetyda wydaje się znajdować między dwoma zestawami pierścieni, ale to tylko złudzenie. W rzeczywistości pierścienie znajdują się nad Tetydą, a poniżej jej widzimy jedynie cienie pierścieni widoczne na powierzchni Saturna. Tetyda (1062 km średnicy) to jeden ze średnich pod względem rozmiarów księżyców Saturna. W dużej części Tetyda składa się z lodu, podobnie