Obserwowalny Wszechświat zawiera 10 razy więcej galaktyk niż myśleliśmy

Astronomowie korzystający z Kosmicznego Teleskopu Hubble’a przeprowadzili dokładny spis galaktyk we Wszechświecie. Zespół naukowców doszedł do zaskakującego wniosku, że w obserwowalnym Wszechświecie jest nawet 10 razy więcej galaktyk niż sądzono wcześniej. Uzyskane wyniki mają bezpośrednie przełożenie na naszą wiedzę o procesach formowania galaktyk oraz umożliwiają rozwiązanie odwiecznego paradoksu i odpowiedź na pytanie: dlaczego niebo jest

Przygotowania do badań epoki rejonizacji

Epoka, w której po raz pierwszy pojawiły się gwiazdy to kluczowy okres historii Wszechświata. Owe pierwsze gwiazdy zaczęły produkować pierwsze pierwiastki chemiczne (te cięższe od wodoru i helu), a emitowane przez nie światło rozpoczęło rejonizację neutralnego gazu wypełniającego wszechświat. Tym samym gwiazdy te stanowią świt wszechświata jaki znamy dzisiaj oraz początek tak zwanej Epoki Rejonizacji.

Hubble obserwuje: środek galaktyki spiralnej NGC 247

Powyższe zdjęcie wykonane za pomocą Kosmicznego Teleskopu Hubble’a przedstawia centralny obszar spiralnej galaktyki znanej pod nazwą NGC 247. NGC 247 to stosunkowo niewielka galaktyka spiralna znajdująca się w kierunku Gwiazdozbioru Wieloryba, w odległości około 11 milionów lat świetlnych od Ziemi i należąca do Grupy w Rzeźbiarzu – luźnego zbioru galaktyk, w którym znajduje się także NGC

Potencjalny nowy satelita Wielkiego Obłoku Magellana

Międzynarodowy zespół astronomów kierowany przez Nicolasa Martina z Obserwatorium w Strasburgu we Francji odkrył nowy, bardzo słaby układ gwiezdny oznaczony jako SMASH 1. Ten kompaktowy, bardzo słaby układ może być satelitą Wielkiego Obłoku Magellana (LMC). Wyniki badań opublikowano w artykule, który pojawił się 19 września na serwisie arXiv.org. Bezustannie poszukując układów satelitarnych obłoków Magellana w

Teleskopy rentgenowskie odkrywają błąkającą się czarną dziurę

Astronomowie korzystający z Obserwatorium Rentgenowskiego Chandra (NASA) oraz obserwatorium rentgenowskiego XMM-Newton (ESA) odkryli ekstremalnie jasne, zmienne źródło promieniowania rentgenowskiego zlokalizowane z dala od centrum galaktyki macierzystej. Ten osobliwy obiekt może być błąkającą się czarną dziurą, która może pochodzić z mniejszej galaktyki łączącej się z większą. Astronomowie uważają, że supermasywne czarne dziury – o masie od

Hubble obserwuje: NGC 24

Powyższe zdjęcie przedstawia połyskujący dysk spiralnej galaktyki znajdujący się około 25 milionów lat świetlnych od Ziemi w kierunku Gwiazdozbioru Rzeźbiarza. Galaktyka znana jako NGC 24 zotała odkryta przez brytyjskiego astronoma Williama Herschela w 1785 i mierzy 40 000 lat świetlnych. Zdjęcie zostało wykonane za pomocą Kosmicznego Teleskopu Hubble’a i jego kamery ACS (Advanced Camera for

Gromada Pandora oczami Spitzera

Powyższe zdjęcie gromady galaktyk Abell 2744 znanej także jako Gromada Pandora, zostało wykonane za pomocą Kosmicznego Teleskopu Spitzer. Grawitacja tej gromady galaktyk jest na tyle silna, że działa ona jak soczewka powiększająca obraz bardziej odległych galaktyk tła. Zjawisko to znane jest jako soczewkowanie grawitacyjne. Rozmyte plamy na powyższym zdjęciu wykonanym za pomocą Spitzera to masywne galaktyki znajdujące

ALMA zagląda w Ultragłębokie Pole Hubble’a

Międzynarodowe zespoły astronomów wykorzystały obserwatorium ALMA (Atacama Large Milimeter/submilimeter Array) do zbadania najodleglejszego fragmentu Wszechświata, który po raz pierwszy zobaczyliśmy na słynnych zdjęciach Ultragłębokiego Pola Hubble’a (HUDF). Nowe obserwacje przeprowadzone za pomocą ALMA są znacznie głębsze i wyraźniejsze niż jakiejkolwiek wcześniejsze przeglądy w zakresie milimetrowym. Na zdjęciach wyraźnie widać, że intensywność procesów gwiazdotwórczych w młodych galaktykach

Nowa relacja pozwala opisać rotację galaktyk używając wyłącznie masy materii barionowej

Pod koniec lat siedemdziesiątych XX wieku astronomowie Vera Rubin oraz Albert Bosma niezależnie odkryli, że galaktyki spiralne rotują z niemal stałą prędkością: prędkość gwiazd i gazu wewnątrz galaktyki nie maleje z odległością od środka tak jak oczekiwalibyśmy tego zgodnie z prawami Newtona i rozkładem widzialnej materii, lecz pozostaje stała. Takie 'płaskie krzywe rotacji’ zazwyczaj tłumaczone

ALMA odkrywa tajemnice olbrzymiej kosmicznej bańki

Międzynarodowy zespół naukowców korzystający z obserwatorium ALMA oraz Bardzo Dużego Teleskopu (VLT) jak i innych teleskopów, odkrył prawdziwą naturę rzadkiego obiektu głębokiego wszechświata – tak zwanej Bańki Lyman-alfa. Jak dotąd astronomowie nie rozumieli co sprawiało, że te potężne obłoki gazu świeciły tak jasno, jednak teraz ALMA dostrzegła dwie galaktyki w sercu jednego z takich obiektów.

Dwa dżety wskazują środek aktywnej galaktyki

Międzynarodowy zespół astronomów zmierzył pole magnetyczne w pobliżu supermasywnej czarnej dziury. W sercu aktywnej galaktyki NGC 1052 naukowcom udało się bezpośrednio zaobserwować jasny i kompaktowy obiekt o średnicy zaledwie 2 dni świetlnych. Obserwacje pozwoliły określić wartość pola magnetycznego przy horyzoncie zdarzeń centralnej czarnej dziury na przedział 0.02-8.3 tesli. Zespół pracujący pod kierownictwem doktorantki Anne-Kathrin Baczko

Hubble obserwuje galaktykę soczewkowatą wyróżniającą się w tłumie

Pojedyncze wyraźne źródło światła świecące z odległych zakątków przestrzeni kosmicznej malowniczo wkomponowuje się w tło  pełne innych odległych i barwnych galaktyk. Powyższe zdjęcie wykonane za pomocą kamery Advanced Camera for Surveys (ACS) zainstalowanej na pokładzie Kosmicznego Teleskopu Hubble’a (HST) przedstawia galaktykę soczewkowatą PGC 83677. Tego typu galaktyki to punkt pośredni między bardziej powszechnymi galaktykami eliptycznymi

Czarna dziura skrywająca się we własnych spalinach

Supermasywne czarne dziury o masie miliony, a nawet miliardy razy większe od masy Słońca zalegają w centrach masywnych galaktyk. Wiele z tych galaktycznych behemotów skrywa się w gęstym pierścieniu pyłu i gazu przypominającym torus. Wcześniejsze obserwacje wskazywały, że ta swego rodzaju opona otaczająca czarną dziurę powstaje z materii znajdującej się w pobliżu centrum galaktyki. Jednak

Hubble zagląda wgłąb potężnej burzy

Powyższe zdjęcie wykonane za pomocą Kosmicznego Teleskopu Hubble’a przedstawia odmęty świecącego gazu i pyłu w jednej z galaktyk satelitarnych Drogi mlecznej – w Wielkim Obłoku Magellana (LMC). Ta burzliwa sceneria przedstawia gwiezdny żłobek znany jako N159, obszar HII o średnicy 150 lat świetlnych. Wewnątrz N159 znajduje się wiele gorących, młodych gwiazd. Owe gwiazdy emitują intensywne

Dwukrotnie zwiększyliśmy liczbę znanych starożytnych kwazarów

Kwazary to supermasywne czarne dziury, które znajdują się w centrach potężnych galaktyk i wciąż akreują materię. Świecą one na tyle jasno, że często uważa się je za kosmiczne latarnie widoczne z największych odległości we Wszechświecie. W ramach najnowszych badań prowadzonych przez zespół kierowany przez Eduardo Banados z Carnegie odkryto 63 nowe kwazary z czasów kiedy

Szczegółowa mapa przedstawiająca powstawanie Drogi Mlecznej

Wykorzystując barwy do zidentyfikowania szacowanego wieku ponad 130 000 gwiazd w halo Drogi Mlecznej, astronomowie z Notre Dame stworzyli najwyraźniejszy obraz procesu powstawania galaktyki niemal 13.5 miliardów lat temu. Astrofizyczka Daniela Carollo z Wydziału Fizyki na Uniwersytecie Notre Dame oraz Timothy Beers, Dyrektor Wydziału Astrofizuki z Notre Dame oraz Vinicius Placco wraz ze współpracownikami opublikowali

Pierwsze fale grawitacyjne powstają po 10 milionach lat

Po zderzeniu dwóch galaktyk proces łączenia ich centralnych czarnych dziur prowadzi do emisji fal grawitacyjnych. Międzynarodowy zespół badaczy obliczył teraz, że do emisji pierwszych fal grawitacyjnych dochodzi około 10 milionów lat po połączeniu obu galaktyk – dużo szybciej niż dotychczas uważano. Już 100 lat temu w ramach swojej Ogólnej Teorii Względności Albert Einstein przewidział istnienie fal

Wzrost i upadek procesów powstawania galaktyk

Międzynarodowy zespół astronomów  stworzył mapę wzrostu i upadku galaktyk na przestrzeni 90% historii Wszechświata. Ich praca zawierająca jedne z najdokładniejszych pomiarów astronomicznych w historii została publikowana w periodyku The Astrophysical Journal. W ramach przeglądu FourStar Galaxy Evolution Survey (ZFOURGE) powstał wielobarwny album fotograficzny galaktyk podczas ich wzrostu od małych, ciemnych zagęszczeń do etapu dojrzałych i majestatycznych

Hubble obserwuje nieregularną wyspę gwiazd w całkowitej pustce

Powyższe zdjęcie, wykonane za pomocą kamery Advanced Camera for Surveys (ACS) zainstalowanej na pokładzie Kosmicznego Teleskopu Hubble’a, przedstawia blask odległych gwiazd tworzących NGC 5264, galaktykę karłowatą znajdującą się zaledwie nieco ponad 15 milionów lat świetlnych w Gwiazdozbiorze Hydry. Galaktyki karłowate takie jak NGC 5264 zazwyczaj składają się z około miliarda gwiazd – zaledwie 1% gwiazd

WISE i Fermi przynoszą zaskakujące informacje o blazarach

Astronomowie badający odległe galaktyki zasilane przez monstrualnych rozmiarów czarne dziury odkryli nieoczekiwaną korelacją między dwoma różnymi zakresami długości fali  promieniowania przez nie emitowanego – średnia podczerwień i promieniowanie gamma. Odkrycie, które możliwe było dzięki porównaniu danych z teleskopu WISE (Wide-field Infrared Survey Explorer) oraz Kosmicznego Teleskopu Fermi pozwoliło naukowcom na odkrycie kilkudziesięciu nowych obiektów, które