Odwiedź centrum Drogi Mlecznej w wirtualnej rzeczywistości

Łącząc dane z teleskopów z symulacjami wykonanymi za pomocą superkomputerów i wirtualną rzeczywistością (VR), nowa wizualizacja pozwala doświadczyć 500 lat kosmicznej ewolucji otoczenia supermasywnej czarnej dziury w centrum Drogi Mlecznej. Wizualizacja „Galactic Center VR” to najnowsza wizualizacja stworzona przez astrofizyków w oparciu o dane z Obserwatorium Rentgenowskiego Chandra i innych teleskopów NASA. Najnowsza wersja zawiera

Obszerne symulacje wskazują na pochodzenie supermasywnych czarnych dziur

Symulacje komputerowe opracowane przez astrofizyków z Uniwersytetu Tohoku w Japonii pozwoliły na opracowanie nowej teorii opisującej pochodzenie supermasywnych czarnych dziur. Zgodnie z tą teorią, prekursorki supermasywnych czarnych dziur rosną nie tylko pożerając gaz z przestrzeni międzygwiezdnej, ale także same gwiazdy. Taka teoria pozwala wyjaśnić dużą liczbę supermasywnych czarnych dziur obserwowanych obecnie. Niemal każda galaktyka we

SW: W jaki sposób rosną czarne dziury?

Naukowcy z Centrum Astrofizyki na Harvardzie oraz Black Hole Initiative (BHI) rzucają nowe  światło na to jak czarne dziury rosną na przestrzeni czasu. Aby tego dokonać badacze stworzyli nowy model, który pozwala sprawdzić czy procesem dominującym jest wzrost przez akrecję materii czy też przez łączenie z innymi czarnymi dziurami.  Dr Abraham Loeb z Harvardu wraz

Rozbłysk okolic czarnej dziury zarejestrowany na filmie

Astronomowie zarejestrowali moment wyrzucenia gorącej materii z prędkością bliską prędkości światła z okolic czarnej dziury. Rozbłysk został zarejestrowany za pomocą Obserwatorium Rentgenowskiego Chandra. Czarna dziura i towarzysząca jej gwiazda tworzą układ o nazwie MAXI J1820 + 070, zlokalizowany w naszej galaktyce około 10 000 lat świetlnych od Ziemi. Czarna dziura w MAXI J1820 + 070

SW: Bingo! Znalazła się brakująca część materii barionowej we Wszechświecie

Od początku lat dziewięćdziesiątych astronomowie wiedzieli, że we Wszechświecie brakuje mnóstwa materii. I bynajmniej nie chodziło o ciemną materię i ciemną energię, a o zwykłą materię barionową, z której zbudowane są gwiazdy, planety, a także my sami. Z tego co widzimy w pozostałościach po Wielkim Wybuchu, we wszechświecie powinno być dwa razy więcej materii barionowej

ALMA obserwuje błyskające centrum Drogi Mlecznej

Astronomowie korzystający z Obserwatorium ALMA zarejestrowali kwazi-okresowe mrugnięcia na falach milimetrowych, pochodzące z okolic supermasywnej czarnej dziury w centrum Drogi Mlecznej. Badacze zakładają, że owe błyski spowodowane są rotacją plam radiowych okrążających Sgr A* po orbicie o średnicy mniejszej od orbity Merkurego wokół Słońca. To niezwykle ciekawa okazja do badania czasoprzestrzeni podlegającej ekstremalnej grawitacji. Od

Astronomowie odkrywają najbliższą czarną dziurę

Zespół astronomów z Europejskiego Obserwatorium Południowego (ESO) oraz innych instytutów odkrył czarną dziurą leżącą zaledwie 1000 lat świetlnych od Ziemi. Znajduje się ona najbliżej Układu Słonecznego ze wszystkich dotąd odkrytych czarnych dziur i stanowi element układu potrójnego, który można zaobserwować gołym okiem. Badacze odkryli dowody na istnienie niewidocznego obiektu śledząc dwie towarzyszące mu gwiazdy za

SW: A gdyby tak zaawansowana cywilizacja chciała ogłosić całej galaktyce swoje istnienie…

Choć od kilkudziesięciu lat nasłuchujemy przestrzeni kosmicznej, to póki co nikogo (jeżeli nie liczyć słynnego sygnału Wow!) jeszcze nie usłyszeliśmy. Teraz, grupa naukowców przedstawiła swój sposób na poszukiwanie sygnałów od innych cywilizacji. Jakby tego było mało, wiemy już, w którą stronę i jaki instrument powinniśmy zwrócić.  W naszej galaktyce, w Drodze Mlecznej, znajduje się od dwustu

SW: Astronomowie precyzyjnie przewidują ruch czarnych dziur w odległej galaktyce

Wyobraź sobie, że siedzisz w swoim biurze. Opracowany przez Ciebie model stwierdził, że w odległej galaktyce pół wszechświata stąd, 3,5 miliarda lat temu, właśnie za chwilę jedna supermasywna czarna dziura, krążąca wokół innej, jeszcze większej supermasywnej czarnej dziury, za chwilę uderzy w dysk gazowy otaczający tę drugą. Wtem, pojawia się sygnał! Ta historia jest tak

Zdjęcie: Hubble fotografuje spiralę w spirali

Na pierwszy rzut oka bohaterem tego zdjęcia wykonanego za pomocą Kosmicznego Teleskopu Hubble’a jest zwykła galaktyka spiralna, w której widać dwa ramiona wychodzące z centralnie umieszczonej poprzeczki składającej się z gwiazd i materii przecinającej centrum galaktyki. W rzeczywistości jednak w ramionach spiralnych są kolejne pierścienie: spirale wewnątrz spirali. Tego rodzaju morfologię określa się mianem struktury

Galaktyki satelitarne odkrywają związek między halo ciemnej materii a powstawaniem galaktyk

Tak jak słońce ma planety, a planety mają księżyce, nasza galaktyka ma galaktyki satelitarne, a niektóre z nich mogą mieć własne mniejsze galaktyki satelitarne. To znaczy, że Wielki Obłok Magellana (LMC), stosunkowo duża galaktyka satelitarna widoczna z półkuli południowej, prawdopodobnie przywiodła ze sobą co najmniej sześć własnych galaktyk satelitarnych, gdy po raz pierwszy zbliżyła się

To kwazary są odpowiedzialne za powstawanie masywnych galaktyk

Badaczom korzystającym z Kosmicznego Teleskopu Hubble’a udało się odkryć najbardziej energetyczne wypływy materii kiedykolwiek obserwowane we wszechświecie. Owe wypływy pochodzą z otoczenia kwazarów i przemierzają przestrzeń międzygwiezdną niczym tsunami, siejąc istne zniszczenie w swoich galaktykach macierzystych. Kwazary to niezwykle odległe obiekty kosmiczne, emitujące ogromne ilości energii. We wnętrzach kwazarów znajdują się supermasywne czarne dziury napędzane opadającą na

Już „wkrótce” badacze będą w stanie wykrywać fale grawitacyjne z układów dwóch gwiazd neutronowych

Astronomia fal grawitacyjnych to względnie nowa działka astronomii, która powstała dopiero w 2015 r. kiedy udało się zarejestrować pierwsze fale grawitacyjne. Od tego czasu możemy obserwować gwałtowny rozwój w detekcji fal grawitacyjnych. Najpierw obserwowaliśmy fale emitowane w zderzeniach dwóch czarnych dziur, potem w zderzeniach gwiazd neutronowych. Astronomowie jednak chcą zdecydowanie więcej. Jak na razie niemożliwe

Szybkie błyski radiowe od dawna zastanawiają, ale teraz odkryto jeden cykliczny

Szybkie błyski radiowe (FRB, ang. Fast Radio Bursts) to niezwykle krótkie, trwające kilka milisekund sygnały radiowe z przestrzeni kosmicznej. Pierwszy taki sygnał zarejestrowano w 2007 roku. Głównym problemem w tym przypadku jest fakt, że nie wiadomo gdzie i kiedy taki sygnał się pojawi, a to niezwykle utrudnia ich badanie. Teraz jednak badacze odkryli jeden sygnał,

Hubble fotografuje potężną galaktykę spiralną NGC 5364

NGC 5364 to prawdziwa galaktyka spiralna, taka która mogłaby być wzorcem dla innych. Na takie określenie zasługuje zaledwie 10% wszystkich galaktyk spiralnych. Podczas gdy wszystkie galaktyki spiralne mają mniej więcej taką samą budowę, to jednak mają swoje dodatkowe cechy charakterystyczne: jedne są nieregularne, inne mają osobliwie ukształtowane ramiona, jeszcze inne mają poprzeczki przecinające ich jądro.

Masywne wypływy gazu z galaktyk napędzane przez supermasywne czarne dziury

Aktywne jądra galaktyczne (AGN) to supermasywne czarne dziury w centrach galaktyk, które akreują materię do swoich gorących dysków materii, uwalniając przy tym energię pod postacią błysków promieniowania lub w formie dżetów poruszających się z prędkością bliską prędkości światła. Owe energetyczne rozbłyski z kolei napędzają wypływy zjonizowanego, neutralnego i cząsteczkowego gazu, które mogą rozciągać się nawet

Astronomowie poszukują pozostałości po przejściu fal grawitacyjnych

Astronomowie regularnie obserwują fale grawitacyjne (GW) – zmarszczki czasoprzestrzeni – powstałe w zderzeniach par czarnych dziur. Ogólna teoria względności Einsteina przewiduje, że GW, które rozciągają i ściskają przestrzeń, na stałe zniekształcają przestrzeń, pozostawiając po sobie „pozostałość/pamięć” fali. Niemniej jednak, jak na razie efekt ten jeszcze nie został dostrzeżony, bowiem powinien być on ekstremalnie mały i

Ile gwiazd zderza się ze sobą jako czarne dziury?

Od przełomu, który stanowił świt astronomii fal grawitacyjnych w 2015 roku, naukowcom udało się odkryć kilkanaście par czarnych dziur – tak zwanych układów podwójnych czarnych dziur – dzięki ich zderzeniom. Niemniej jednak, naukowcy wciąż zastanawiają się ile z tych czarnych dziur powstało z gwiazd i w jaki sposób znalazły się one tak blisko siebie w

Chandra obserwuje powstawanie mega-gromady galaktyk

Astronomowie korzystający z danych zebranych przez Obserwatorium Rentgenowskie Chandra oraz inne teleskopy stworzyli szczegółową mapę nietypowego zderzenia czterech gromad galaktyk. Z czasem wszystkie cztery gromady – każda o masie co najmniej kilkuset bilionów mas Słońca – połączą się w jedną, tworząc w ten sposób jeden z najmasywniejszych obiektów we wszechświecie. Gromady galaktyk to największe struktury

Echo w falach grawitacyjnych może stanowić potwierdzenie podejrzeń Stephena Hawkinga

Echo w sygnałach fal grawitacyjnych wskazuje, że horyzont zdarzeń czarnej dziury może być znacznie bardziej skomplikowany niż obecnie się uważa. Badacze z University of Waterloo donoszą o pierwszym przypadku wykrycia potencjalnego echa w falach grawitacyjnych, spowodowanego mikroskopijnym „szumem” kwantowym, otaczającym nowo powstałe czarne dziury. Fale grawitacyjne to zmarszczki czasoprzestrzeni emitowane przez zderzenia masywnych, kompaktowych obiektów