G1.9+0.3 – co spowodowało eksplozję najmłodszej supernowej w Drodze Mlecznej?

Naukowcy wykorzystali dane z Obserwatorium Rentgenowskiego Chandra oraz sieci Jansky Very Large Array do odnalezienia obiektu odpowiadającego za najnowszą supernową w Drodze Mlecznej. W tym celu zastosowano nową technikę, której wykorzystanie może mieć wpływ na naszą wiedzę o innych supernowych typu Ia – klasie gwiezdnych eksplozji, którą naukowcy wykorzystują do określania tempa rozszerzania się Wszechświata.

Magnetary mogą odpowiadać za wyjątkowo jasne supernowe

Obliczenia wykonane przez naukowców wskazują, że wysoce namagnetyzowane, gwałtownie rotujące gwiazdy neutronowe zwane magnetarami mogły być źródłem energii dwóch wyjątkowo jasnych gwiezdnych eksplozji. Eksplozje gwiazd znane jako supernowe zazwyczaj świecą miliard razy jaśniej niż Słońce. Super-jasne supernowe (SLSNe) to stosunkowo nowa i rzadko występująca klasa gwiezdnych eksplozji charakteryzująca się jasnością 10 do 100 razy większą niż

Pierwsze obserwacje towarzysza supernowej typu Ia

Zespół naukowców w skład którego wchodzi m.in. Robert Kirsher (CfA) oraz Peter Challis (CfA) odkrył błysk promieniowania z gwiazdy towarzyszącej wybuchającej gwieździe. To pierwszy raz, kiedy astronomom udało się zaobserwować wpływ eksplodującej gwiazdy na swojego towarzysza.  To najlepszy dowód na istnienie układów podwójnych, w których dochodzi do wybuchów supernowych typu Ia. Nowe badania odkrywają przed

Gdy fala uderzeniowa supernowej dociera do powierzchni gwiazdy…

Jasny rozbłysk fali uderzeniowej w eksplodującej gwieździe, tzw. shock breakout – został zaobserwowany po raz pierwszy w zakresie optycznym przez poszukujący planet pozasłonecznych Kosmiczny Teleskop Kepler. Międzynarodowy zespół naukowy pracujący pod kierownictwem Petera Garnavicha, profesora astrofizyki z University of Notre Dame w Indiana, przeanalizował dane rejestrowane przez teleskop Kepler co 30 minut w okresie trzech

Długa śmierć supernowej typu Ia

Trzy lata po eksplozji, supernowa typu Ia wciąż świeci jaśniej niż oczekiwano – wskazują nowe badania. Obserwacje wykonane za pomocą Kosmicznego Teleskopu Hubble’a i opublikowane dzisiaj w periodyku The Astrophysical Journal wskazują, że silne eksplozje wytwarzają duże ilości ciężkiej formy kobaltu, która dostarcza energii do energii z rozpadu jądrowego. Praca może pomóc badaczom w lokalizowaniu gwiazd wybuchających

Astronomowie odkryli wyjątkowo rzadki układ podwójny w pobliskiej galaktyce

Brenna Binder z University of Washington większość swojego dnia spędza na poszukiwaniu promieniowania rentgenowskiego. W najnowszym artykule opublikowanym 12 lutego 2016 r. w periodyku Monthly Notices of the Royal Astronomical Society wraz ze współpracownikami, Brenna opisuje rozwiązanie pewnej zagadaki, w którą zaangażowane jest promieniowanie rentgenowskie – przypadek obecności promieni rentgenowskich tam gdzie ich nie powinno być.

Pomiary fal uderzeniowych w supernowej SN2011dh

Supernowe, wybuchowa śmierć masywnych gwiazd, stanowią jedne z najistotniejszych eksplozji we Wszechświecie, bowiem to właśnie wtedy przestrzeń kosmiczna wzbogacana jest o pierwiastki chemiczne wyprodukowane we wnętrzu gwiazdy

Osobliwe szybkie gwiazdy wybuchające z dala od domu

Osobliwe supernowe, które eksplodowały w pustce przestrzeni międzygalaktycznej stanowią jedną z tajemnic astronomii. Skąd one się wzięły? Jak się tam znalazły? Prawdopodobna odpowiedź: wyrzucenie przez układ dwóch czarnych dziur. Takie przynajmniej wnioski wynikają z nowych badań Ryana Foleya, profesora astronomii i fizyki z University of Illinois.