Nowe pomiary stałej Hubble’a tylko pogłębiają tajemnicę tempa rozszerzania się wszechświata

Astronomowie wykonali nowe pomiary tego jak szybko rozszerza się wszechświat, wykorzystując do tego innego rodzaju gwiazdy niż wcześniej. Nowe pomiary wykonane za pomocą Kosmicznego Teleskopu Hubble’a podgrzewają tylko gorącą już debatę w astrofizyce, której rozstrzygnięcie może prowadzić do nowej interpretacji fundamentalnych właściwości wszechświata. Naukowcy od niemal stulecia wiedzą, że wszechświat się rozszerza, że odległości między

Hubble obserwuje niewielką galaktykę o wielkim sercu

Zagnieżdżona pośród tych wszystkich jasnych, bliższych nam gwiazd leży ESO 495-21, niewielka galaktyka z wielkim sercem. ESO 495-21 może mieć średnicę zaledwie 3000 lat świetlnych, ale nie przeszkadza jej to w formowaniu ogromnej liczby nowych gwiazd. W jej wnętrzu może także znajdować się supermasywna czarna dziura, co jest nietypowe dla galaktyki tych rozmiarów, ale może

Hubble obserwuje osobliwe zderzenie galaktyk

Kosmiczny Teleskop Hubble’a wykonał nowe zdjęcie spektakularnej nieregularnej galaktyki NGC 4485, która uległa odkształceniu wskutek oddziaływać od swojej większej sąsiadki. Grawitacja drugiej galaktyki zaburzyła uporządkowany zbiór gwiazd, gazu i pyłu powodując powstanie chaotycznego regionu pełnego nowo narodzonych, gorących, niebieskich gwiazd oraz chaotycznych zagęszczeń i strumieni pyłu i gazu. Nieregularna galaktyka NGC 4485 zaangażowana jest w

Hubble spogląda w odległy wszechświat

Astronomowie opracowali mozaikę odległego Wszechświata, która dokumentuje 16 lat obserwacji z Kosmicznego Teleskopu Hubble’a. Obraz, nazwany Hubble Legacy Field, zawiera około 265 000 galaktyk, które sięgają zaledwie 500 milionów lat po Wielkim Wybuchu. Zakres długości fal tego obrazu rozciąga się od ultrafioletu do bliskiej podczerwieni, przechwytując wszystkie cechy zgromadzenia galaktyki w czasie. Najsłabsze i najdalsze

Gigantyczna galaktyka otaczająca olbrzymią czarną dziurę

10 kwietnia 2019 roku naukowcy z projektu EHT opublikowali pierwsze zdjęcie horyzontu zdarzeń wokół czarnej dziury, czyli obszaru z wnętrza którego światło nie jest w stanie uciec grawitacji czarnej dziury. Ta gigantyczna czarna dziura o masie 6,5 miliarda mas Słońca znajduje się we wnętrzu eliptycznej galaktyki Messier 7 (M87). Powyższe zdjęcie wykonane za pomocą Kosmicznego

Różnice w pomiarach stałej Hubble’a to nie przypadek

Pomiary obecnego tempa ekspansji Wszechświata, wykonane za pomocą Kosmicznego Teleskopu Hubble’a, nie zgadzają się z tempem ekspansji oczekiwanym na podstawie tego jak wszechświat wyglądał tuż po Wielkim Wybuchu 13 miliardów lat temu. Wykorzystując nowe dane zebrane za pomocą Kosmicznego Teleskopu Hubble’a, astronomowie znacząco obniżyli możliwość tego, że ta niezgodność jest tylko dziełem przypadku. Wykorzystując nowe

Badania galaktyk dyskowych tłumaczą ruch tworzących je gwiazd

Astrofizycy z Uniwersytetu Arkansas dokonali ważnego kroku na drodze do zrozumienia tego jak galaktyki dyskowe zachowują kształt swoich ramion spiralnych. Wyniki ich badań wspierają teorię mówiącą, że owe ramiona tworzone ą przez falę gęstszej materii, która tworzy ramiona spiralne przemieszczając się przez galaktykę. „Budowa ramion spiralnych w galaktykach dyskowych pozostaje dla nas tajemnicą” mówi Ryan

Co zjonizowało wszechświat?

Rzadki gorący gaz, który możemy znaleźć w przestrzeni między galaktykami, tak zwany ośrodek międzygalaktyczny, jest zjonizowany. Pytanie jednak: dlaczego? Astronomowie wiedzą, że gdy wczesny wszechświat się rozszerzał i ochładzał, wodór (jego główny składnik) uległ rekombinacji w neutralne atomy. Następnie gdy nowo uformowane masywne gwiazdy zaczęły świecić w tak zwanej „erze rejonizacji”, ich silne promieniowanie ultrafioletowe

Rozkwit i schyłek procesów gwiazdotwórczych oraz mnóstwo pyłu po dawnych gwiazdach

Badacze zarejestrowali sygnał radiowy pochodzący od dużych ilości pyłu międzygwiezdnego w MACS0416_Y1, galaktyce oddalonej od nas o 13,2 miliarda lat świetlnych w gwiazdozbiorze Erydanu. Modele standardowe nie potrafią wytłumaczyć tak dużych ilości pyłu w galaktyce tak młodej, co zmusza nas do ponownego przeanalizowania historii procesów gwiazdotwórczych. Badacze uważają, że MACS0416_Y1 doświadczyła dwóch intensywnych okresów gwiazdotwórczych

Nowa trójwymiarowa mapa pomoże rozwiązać odwieczne tajemnice naszej galaktyki

W ramach najnowszych badań przeprowadzonych przez naukowców z ANU stworzono trójwymiarową mapę pola magnetycznego w niewielkim wycinku Drogi Mlecznej, torując w ten sposób drogę do przyszłym odkryć, które pozwolą poszerzyć naszą wiedzę o początkach i ewolucji wszechświata. Dr Aris Tritsis z ANU Research School of Astronomy and Astrophysics (RSAA) podkreśla, że są to pierwsze badania,

Zderzenie galaktyk w obiektywie teleskopu Hubble’a

W gwiazdozbiorze Herkulesa, jakieś 230 milionów lat świetlnych od Ziemi znajduje się para zderzających się ze sobą galaktyk skatalogowana jako NGC 6052. Galaktyki te zostały po raz pierwszy odkryte w 1784 roku przez Williama Herschela i pierwotnie zostały sklasyfikowane jako pojedyncza galaktyka nieregularna. Niemniej jednak, teraz już wiemy, że NGC 6052 to w rzeczywistości dwie

Wiatry galaktyczne pomagają zrozumieć ewolucję galaktyk

Galaktyka Cygaro (znana także jako M82) znana jest ze swojego wyjątkowego tempa tworzenia nowych gwiazd. Nowe gwiazdy powstają w niej 10 razy szybciej niż w Drodze Mlecznej. Teraz, nowe dane zebrane przez Stratospheric Observatory for Infrared Astronomy (SOFIA) wykorzystano do dokładniejszego zbadania galaktyki i odkrycia jak materia, która wpływa na ewolucję galaktyk może przedostawać się

NGC 3079: galaktyczne bańki grają w pinball z energetycznymi cząstkami

Wszyscy znamy bąbelki z napojów gazowanych czy bańki na wodzie z mydłem. Te bańki, z którymi mamy styczność na Ziemi mają rozmiary do kilkunastu-kilkudziesięciu centymetrów i składają się z cienkiej warstwy płynu otaczającej niewielką ilość powietrza lub innych gazów. Jednak w przestrzeni kosmicznej istnieją zupełnie inne bańki – zbudowane z lżejszego gazu zamkniętego w cięższym

Dlaczego niektóre procesy łączenia galaktyk prowadzą do ich zagłady?

Trzy zdjęcia z Kosmicznego Teleskopu Spitzer przedstawiają pary galaktyk na krawędzi kosmicznych konsolidacji. Choć obecnie galaktyki wydają się oddzielne, grawitacja przyciąga je do siebie i wkrótce połączą się w jedną. Niektóre łączące się ze sobą galaktyki doświadczą miliardów lat dalszego wzrostu. Inne z kolei łącząc się ze sobą zainicjują procesy, które z czasem zatrzymają procesy

Zdjęcie: co pozostaje po gwiazdach?

Powyższa wirująca paleta barw przedstawia cykl życia gwiazd w galaktyce spiralnej NGC 300. Znajdująca się jakieś sześć milionów lat świetlnych od Ziemi galaktyka NGC300 jest stosunkowo bliskim nam obiektem. To jednak z najbliższych galaktyk spoza Grupy Lokalnej – gromady galaktyk, do której należy także nasza Droga Mleczna. Dzięki tej bliskości, jest ona ulubionym celem badań

Gdzie wszechświat skrywa brakującą masę?

Astronomowie spędzają dziesięciolecia na poszukiwaniach czegoś co wydaje się dość trudne do ukrycia: około jednej trzeciej „normalnej” materii we Wszechświecie. Najnowsze wyniki badań przeprowadzonych na podstawie danych zebranych przez Obserwatorium Rentgenowskie Chandra mogą pomóc im zlokalizować tę brakującą materię. Na podstawie niezależnych, standardowych obserwacji, naukowcy z dużą pewnością obliczyli jak dużo normalnej materii – to

Gaia mierzy prędkość zbliżania Galaktyki Andromedy

Europejski satelita Gaia wyjrzał poza naszą galaktykę i zbadał dwie pobliskie galaktyki, aby zbadać prędkości i kierunek gwiazd je tworzących oraz sprawdzić jak i kiedy zaczną oddziaływać, a w końcu zderzą się z Drogą Mleczną. Wyniki tych badań były zaskakujące. Nasza galaktyka, Droga Mleczna należy do ogromnego zbioru gwiazd znanego pod nazwą Grupy Lokalnej, a

Droga Mleczna odkształca się na krawędziach

Dysk Drogi Mlecznej nie jest ani stabilny ani płaski. Zamiast tego im dalej od centrum Drogi Mlecznej tym bardziej jest on odkształcony – twierdzą astronomowie z obserwatorium astronomicznego Chińskiej Akademii Nauk (NAOC). Z dużej odległości, galaktyka wyglądałaby jak cienki dysk gwiazd w ciągu kilkuset milionów lat okrążający swój obszar centralny, w którym setki miliardów gwiazd

Hubble przypadkiem odkrywa nową galaktykę w naszym sąsiedztwie

Astronomowie korzystający z Kosmicznego Teleskopu Hubble’a do badania jednych z najstarszych i najciemniejszych gwiazd w gromadzie kulistej NGC 6752 dokonali nieoczekiwanego odkrycia. Badacze odkryli galaktykę karłowatą znajdującą się jedynie 30 milionów lat świetlnych o Ziemi. Odkrycie ogłoszono w periodyku Monthly Notices of the Royal Astronomical Society: Letters. Międzynarodowy zespół astronomów niedawno korzystał z Kosmicznego Teleskopu