Gwiazda, która eksplodowała, przetrwała i eksplodowała ponownie 50 lat później

To prawdziwy niebiański odpowiednik zombie – gwiazda, której znudziło się życie po śmierci. Międzynarodowy zespół astronomów odkrył gwiazdę, która eksplodowała więcej niż jeden raz na przestrzeni nieco ponad 50 lat. Odkrycie, opisane w artykule opublikowanym w periodyku Nature, całkowicie podważyło naszą obecną wiedzę o tym jak gwiazda może zakończyć swoje życie. We wrześniu 2014 roku zespół

Hubble obserwuje rozszerzające się echo świetlne supernowej

Światło z eksplozji supernowej w pobliskiej galaktyce gwiazdotwórczej M82 odbija się od potężnego obłoku pyłowego w przestrzeni międzygwiezdnej. Supernowa SN 2014J, która eksplodowała w górnym prawym fragmencie M82 (oznaczono ją „X”) odkryta została 21 stycznia 2014 roku. Zdjęcia przedstawione na górze przedstawiają rozszerzającą się powłokę światła z eksplozji gwiazdy rozszerzającą się od swojego źródła w

Sonda Dawn bada ewolucję wnętrza Ceres

Struktury na powierzchni Ceres – największego globu między Marsem a Jowiszem oraz ewolucja jego wnętrza są ze sobą silniej związane niż można byłoby przypuszczać. Najnowsze badania, opublikowane w periodyku Geophysical Research Letters obejmujące badanie struktur powierzchniowych Ceres pozwoliły na odkrycie nowych informacji o ewolucji wnętrza tej planety karłowatej. Naukowcy skupili się na charakterystycznych strukturach liniowych –

ALMA pozwala nam spojrzeć na przyszłość Słońca

Zespół astronomów pracujący pod kierownictwem badaczy z Chalmers University of Technology jako pierwszy zaobserwował szczegóły powierzchni starzejącej się gwiazdy o masie podobnej do masy Słońca. Wykonane za pomocą obserwatorium ALMA zdjęcia przedstawiają czerwonego olbrzyma o średnicy dwukrotnie większej od średnicy orbity Ziemi wokół Słońca. Naukowcy zaznaczają, że atmosfera gwiazdy rozdęła się w ten sposób wskutek

Ogrzewanie oceanu Enceladusa może trwać od miliardów lat

Już od miliardów lat tarcie pływowe może dostarczać wystarczająco dużo ciepła do napędzania aktywności hydrotermalnej wewnątrz oceanu Enceladusa jeżeli tylko księżyc posiada bardzo porowate jądro wskazują najnowsze badania. Artykuł naukowy opublikowany w periodyku Nature Astronomy w dniu wczorajszym opisuje pierwszą próbę wytłumaczenia najważniejszych cech 500-kilometrowego Enceladusa na podstawie danych zebranych przez sondę Cassini w trakcie trwania

Las sygnałów cząsteczkowych zaobserwowany w galaktyce gwiazdotwórczej

Ryo Ando, doktorant na Uniwersytecie w Tokio wraz ze współpracownikami podczas obserwacji galaktyki NGC 253 rozdzielił położenie obszarów gwiazdotwórczych do poziomu obłoków molekularnych o rozmiarach około 30 lat świetlnych. Dzięki temu badaczom udało się zidentyfikować osiem różnych masywnych obłoków pyłowych wzdłuż centrum galaktyki. „Dzięki swojej niespotykanej rozdzielczości i czułości, ALMA pozwoliła nam dostrzec szczegóły struktury

Powrót komety: 96P w obiektywach satelitów ESA i NASA

Sonda SOHO (Solar and Heliospheric Observatory) miała w tym tygodniu wizytę starej znajomej – odwiedziła ją kometa 96P, która weszła w pole widzenia sondy w dniu 25 października 2017 roku. Kometa pojawiła się w dolnym prawym rogu pola widzenia SOHO, przeleciała w górę przy prawej krawędzi pola widzenia, aby zniknąć 30 października. Sonda SOHO obserwowała

RECENZJA: Astrofizyka dla zabieganych – Neil deGrasse Tyson

Neila deGrasse’a Tysona chyba nie trzeba przedstawiać nikomu zainteresowanemu astronomią. Autor licznych książek z zakresu astrofizyki, fenomenalny popularyzator astronomii, były dyrektor Hayden Planetarium w Nowym Jorku, gospodarz jednego z najlepszych – jeżeli nie najlepszego – podcastów o astronomii: Star Talk oraz autor i prowadzący program Kosmos: Kosmiczna Odyseja będący swego rodzaju kontynuacją kultowego programu Cosmos z lat

ALMA odkrywa chłodny pył wokół najbliższej nam gwiazdy

Obserwatorium ALMA w Chile odkryło pył wokół Proxima Centauri – najbliższej gwiazdy do Układu Słonecznego.. Nowe obserwacje przedstawiają poświatę pochodzącą od chłodnego pyłu znajdującego się na obszarze od jednej do czterech jednostek astronomicznych od Proximy. Dane wskazują także na obecność jeszcze chłodniejszego zewnętrznego pasa pyłu i mogą wskazywać na obecność rozbudowanego układu planetarnego. Takie struktury

NASA bada niewidoczne bąble magnetyczne w zewnętrznych obszarach Układu Słonecznego

Przestrzeń kosmiczna może wydawać się pusta, ale w rzeczywistości jest ona dynamicznym miejscem wypełnionym niemal niewidoczną materią i zdominowanym przez siły, szczególe te powstałe w polach magnetycznych. Magnetosfery czyli pola magnetyczne wokół większości planet można spotkać w całym Układzie Słonecznym. To właśnie one odchylają wysokoenergetyczne cząstki emitowane przez Słońce lub pochodzące z przestrzeni międzygwiezdnej. Wraz

Naukowcy odkryli planetę, która nie powinna istnieć

Naukowcom udało się odkryć olbrzymią planetę, która przynajmniej według aktualnie uznawanych teorii formownia planet, nie powinna istnieć. Odkrycie opisano w artykule zaakceptowanym do publikacji w periodyku Monthly Notices of the Royal Astronomical Society. Istnienie potężnej planety NGTS-1b stoi w sprzeczności z teoriami opisującymi formowanie się planet, które wskazują, że planeta tych rozmiarów nie może powstać w

Pary potężnych czarnych dziur mogą przesiadywać na krawędziach galaktyk spiralnych

Zewnętrzne rejony galaktyk spiralnych takich jak nasza własna Droga Mleczna mogą być pełne zderzających się czarnych dziur o masywnych proporcjach oraz mogą stanowić idealne obszary dla naukowców poszukujących źródeł fal grawitacyjnych donoszą badacze z Rochester Institute of Technology w najnowszym artykule, który opublikowany zostanie w Astrophysical Journal Letters. W ramach swoich badań naukowcy zidentyfikowali niedoceniany wcześniej

Naukowcy wiedzą już co uformowało krajobraz Marsa

Naukowcy z Open University (OU) odkryli proces, który może tłumaczyć tajemnicę tego jak powstawał marsjański krajobraz  przy braku znaczących ilości wody. Eksperymenty przeprowadzone w komorze symulacji marsjańskich OU Mars Simulation Chamber, która potrafi symulować warunki atmosferyczne panujące na Marsie wskazują, że rzadka atmosfera Marsa (7 hPa w porównaniu do ok. 1000 hPa na Ziemi) w

Mgławica refleksyjna NGC 1999

Ten ponury widok sfotografowany za pomocą Kosmicznego Teleskopu Hubble’a przypomina mgłę podświetloną przez lampę uliczną, wirującą wokół swego rodzaju dziury o nietypowym kształcie – jest w tym opisie trochę prawdy. Podczas gdy „mgła” to w rzeczywistości pył i gaz podświetlone przez gwiazdę, owa „dziura” to po prostu pusty obszar nieba. Gdy po raz pierwszy sfotografowano

Nowe dowody na ciemną materię sprawiają, że jest ona jeszcze bardziej egzotyczna

Gromady galaktyk to największe znane struktury we Wszechświecie, z których każda zawiera tysiące galaktyk i mnóstwo gorącego gazu. Ale co ważniejsze, zawierają one także tajemniczą ciemną materię, która odpowiada za 27 procent całej materii i energii we Wszechświecie. Obecne modele ciemnej materii przewidują, że gromady galaktyk psiadają bardzo gęste jądra, a owe jądra zawierają bardzo

Niewielka planetoida odwiedziła Układ Słoneczny

Niewielka niedawno odkryta planetoida – lub kometa – najprawdopodobniej pochodzi spoza Układu Słonecznego i przybyła do nas z innego miejsca w naszej Galaktyce. Jeżeli tak faktycznie jest, to jest to pierwszy „międzygwiezdny obiekt” obserwowany i potwierdzony przez astronomów w naszym układzie planetarnym. Ten nietypowy obiekt – oznaczony teraz A/2017 U1 charakteryzuje się średnicą równą niecałe

Odsłanianie galaktycznych sekretów

Niezliczone galaktyki biją się o uwagę na tym potężnym zdjęciu Gromady Galaktyk w Piecu. Niektóre z nich to tylko punkty świetlne, a inne dominują na pierwszym planie. Jedną z galaktyk na tym zdjęciu jest NGC 1316. Burzliwa przeszłość tej często badanej galaktyki odpowiada za jej delikatną strukturę pętli, łuków i pierścieni, którą teraz astronomom udało

Atmosfery wodnych światów

Aktualnie znamy około 50 egzoplanet o średnicach w zakresie od średnicy Marsa do kilku średnic Ziemi, które dodatkowo znajdują się w ekosferach swoich gwiazd macierzystych – czyli w zakresie odległości, w którym na ich powierzchni temperatury dopuszczają istnienie wody w stanie ciekłym. Wodny świat to ekstremalny przypadek – egzoplaneta pokryta głębokim oceanem, najprawdopodobniej o głębokości

RECENZJA: Nie mamy pojęcia – Jorge Cham, Daniel Whiteson

Już w najbliższą środę na rynku księgarskim pojawił się nowa książka. Nie będzie to jednak typowe wprowadzenie w świat nauki, w którym autor przedstawia największe osiągnięcia nauki dowodząc jak wiele człowiek osiągnął od początku ery badań naukowych. Tym razem będzie to coś zupełnie innego, coś zupełnie przeciwnego. Obserwując zmieniający się świat, bezustanny i gwałtowny rozwój