Łazik Opportunity rozpoczyna badanie pochodzenia Perseverance Valley

Marsjański łazik Opportunity dotarł do głównego celu swojej zaplanowanej na dwa lata przedłużonej części misji – do dawnej, wyrzeźbionej przez ciecz doliny na krawędzi potężnego krateru. Gdy Opportunity zbliżał się do górnego końca Perseverance Valley na początku maja, zdjęcia rejestrowane kamerami łazika ukazały nam fragmenty doliny w lepszej rozdzielczości niż mogliśmy dotąd obserwować na zdjęciach

Marsjańskie osuwisko w Simud Valles

Powyższe zdjęcie wykonane za pomocą kamer zainstalowanych na pokładzie sondy Mars Reconnaissance Orbiter (MRO) stanowi uzupełnienie obserwacji tego samego regionu przeprowadzonych w 2007 roku. Zdjęcie przedstawia świeżą (dobrze zachowaną) skarpę osuwiska oraz skaliste osady na krawędzi płaskowyżu w dolinie Simud Valles, która jest gigantycznym kanałem wypływowym wyrzeźbionym podczas powodzi we wczesnej historii Marsa. Para takich

Hubble poluje na galaktyki w Gwiazdozbiorze Zająca

Powyższe zdjęcie wykonane za pomocą Kosmicznego Teleskopu Hubble’a przedstawia nietypową galaktykę IRAS 06076-2139, którą można znaleźć w gwiazdozbiorze Zająca (Lepus). Kamery Wide Field Camera 3 (WFC3) oraz Advanced Camera for Surveys (ACS) obserwują galaktykę z odległości 500 milionów lat świetlnych. Ten konkretny obiekt kosmiczny wyróżnia się tym, że składa się z dwóch osobnych galaktyk, które

Astronomowie badają magnetyczny most łączący dwie najbliższe nam galaktyki

Po raz pierwszy w historii astronomom udało się wykryć pole magnetyczne związane z Mostem Magellana, włóknem gazu rozciągającego się na 75 000 lat świetlnych między najbliższymi galaktycznymi sąsiadkami Drogi Mlecznej: Wielkim i Małym Obłokiem Magellana (LMC i SMC odpowiednio). LMC oraz SMC to dwie galaktyki karłowate widoczne na południowym niebie krążące wokół Drogi Mlecznej. Aktualnie

Fale lawy w największym kraterze wulkanicznym Io

Wykorzystując rzadką konfigurację orbitalną Io i Europy – dwóch księżyców Jowisza, naukowcy stworzyli wyjątkowo szczegółową mapę największego jeziora lawy na Io – najbardziej aktywnym wulkanicznie obiekcie Układu Słonecznego. 8 marca 2015 roku Europa przeleciała dokładnie przed Io, stopniowo blokując promieniowanie emitowane przez ten wulkaniczny księżyc. Z uwagi na fakt, że powierzchnia Europy pokryta jest lodem

Układ planetarny TRAPPIST-1 istnieje dzięki wyjątkowej harmonii orbit planetarnych

Kiedy NASA ogłosiła w lutym odkrycie układu planetarnego TRAPPIST-1 w środowisku pojawiło się nie lada zamieszanie, i to nie bez powodu. Trzy z siedmiu planet rozmiarami przypominających Ziemię znajduje się bowiem w ekosferze wokół gwiazdy co oznacza, że potencjalnie na ich powierzchni mogą istnieć warunki sprzyjające powstaniu życia. Jedną z zagadek tego układu był fakt,

Łączące się galaktyki mają całkowicie przesłonięte czarne dziury

Czarne dziury nie cieszą się dobrą reputacją w popularnej kulturze przez to, że pożerają wszystko co znajdzie się w ich otoczeniu. W rzeczywistości jednak gwiazdy, gaz i pył może krążyć wokół czarnej dziury przez bardzo długie okresy czasu…. aż do momentu, w którym jakieś duże zaburzenie nie wepchnie ich wprost do czarnej dziury. Jednym z

Pasma metanowych chmur w atmosferze Tytana

Sonda Cassini sfotografowała powyższe pasma jasnych, włóknistych chmur metanowych przesuwających się nad powierzchnią Tytana w dniu 7 maja 2017 r. Powyższe zdjęcie zostało wykonane podczas odległego przelotu w pobliżu Tytana, w ramach którego sonda zbliżyła się do niego na odległość 488 000 kilometrów. Choć w ramach misji Cassini nie są już planowane żadne bliskie przeloty

Gdy brązowy karzeł okazuje się być planetą…

Czasami brązowy karzeł w rzeczywistości jest planetą – lub przynajmniej czymś planetopodobnym. Zespół naukowców z Institute for Research on Exoplanets (iREx) na Universite de Montreal, American Museum of Natural History oraz University of California San Diego pracujących pod kierownictwem Jonathana Gagne z Carnegie odkrył, że obiekt wcześniej nazywany przez  astronomów jednym z najbliższych nam brązowych

Wiatry galaktyczne spowalniają procesy gwiazdotwórcze

Naukowcy stworzyli symulację komputerową wydarzeń, które miały miejsce tuż po Wielkim Wybuchu, aby uzyskać nową wiedzę o tym w jaki sposób powstają dzisiaj gwiazdy. Badaczom udało się stworzyć najdokładniejszy jak dotąd obraz masywnych eksplozji, które kontrolowały powstawanie galaktyk – włącznie z naszą – i które do dzisiaj wpływają na procesy gwiazdotwórcze. Wyniki badań potwierdzają od

Model pogody kosmicznej symuluje nieoczekiwane burze słoneczne

Nasze stale zmieniające się Słońce bezustannie wyrzuca w przestrzeń kosmiczną mnóstwo swojej materii. Najbardziej imponującymi zjawiskami tego typu są koronalne wyrzuty masy (CME, ang. coronal mass ejections), w których masywne obłoki materii odrywają się od powierzchni Słońca.  Owe burze słoneczne często poprzedzone są swego rodzaju ostrzeżeniami – jasnymi rozbłyskami, błyskami gorąca lub strumieniami energetycznych cząstek.

Łazik Curiosity analizuje próbki z aktywnej wydmy na Marsie

Odjeżdżając powoli od pasma wydm piaskowych łazik Curiosity zabrał ze sobą garść ciemnego piasku do analizy, która zakończy fazę badania wydm przez tego marsjańskiego podróżnika. Od początku lutego do początku kwietnia łazik badał cztery miejsca położone wzdłuż liniowej wydmy porównując ją z łukowatą wydmą, którą badał pod koniec 2015 i na początku 2016 roku. Ta

Zbliżając się do Jowisza

Powyższe zdjęcie południowego bieguna Jowisza wykonane zostało przez Gabriela Fiseta bazującego na danych przesłanych przez sondę Juno.  Krajobraz chmur  usiany  jest tutaj owalnymi burzami. Im bliżej bieguna tym bardziej uporządkowane turbulencje tworzące charakterystyczne pasy i strefy chmur Jowisza zamieniają się w zbiory chaotycznych, włóknistych struktur i strumieni. Zdjęcie wykonane zostało 11 grudnia 2016 roku o

Ostatni cel programu Frontier Fields – gromada galaktyk Abell 370

Kosmiczny Teleskop Hubble’ zajrzał sześć miliardów lat wstecz starając się dostrzec ekstremalnie słabe elementy struktury gromady galaktyk Abell 370, których jak dotąd jeszcze nikt nie obserwował. Abell 370 stanowi jeden z celów programu Frontier Fields, który wykorzystuje masywne gromady galaktyk do badania tajemnic ciemnej materii i bardzo wczesnego Wszechświata. Sześć miliardów lat świetlnych stąd w

Cassini znów śmiga przez szczelinę! Co za genialny widok!

Sonda Cassini zrobiła to ponownie! 2-3 maja br. sonda po raz drugi przeleciała między pierścieniami a gazowym olbrzymem. Powyższa animacja przedstawia widok z pokładu sondy Cassini zarejestrowany w kilka godzin po przelocie przez płaszczyznę pierścieni. W lewym górnym rogu widoczny jest fragment tarczy Saturna.

Nowy film przedstawiający pierwszy przelot sondy Cassini między pierścieniami a Saturnem

Najnowsza sekwencja zdjęć wykonanych przez kamery zainstalowane na pokładzie sondy Cassini przedstawia przelot sondy przez szczelinę między pierścieniami a Saturnem, do którego doszło 26 kwietnia br. Animacja przedstawia dane zebrane podczas trwających godzinę obserwacji w trakcie lotu w kierunku południowego bieguna planety. Sekwencja rozpoczyna się spojrzeniem na wir znajdujący się na północnym biegunie planety, a

Północny biegun Enceladusa

Powierzchnia północnej części Enceladusa wydaje się być równie stara co wiele innych w Układzie Słonecznym. Południowa półkula tego księżyca to jednak zupełnie inna opowieść. Północny obszar biegunowy Enceladusa (średnica księżyca 504 km) widoczny na powyższym zdjęciu jest gęsto pokryty kraterami, co wskazuje na to, że jego powierzchnia nie była odświeżana od dość dawna. W odróżnieniu

VISTA zagląda za pyłową osłonę Małego Obłoku Magellana

Mały Obłok Magellana to zachwycający obiekt południowego nieba nawet dla nieuzbrojonego oka. Jednak teleskopy obserwujące w zakresie promieniowania optycznego nie mogą wyraźnie dostrzec co znajduje się we wnętrzu galaktyki, bo skutecznie przeszkadzają w tym obłoki międzygwiezdnego pyłu. Możliwość obserwowania nieba w zakresie podczerwonym za pomocą VISTA pozwoliła astronomom dostrzec myriady gwiazd w tej sąsiadującej z

Nadwyżka promieniowania gamma w centrum Drogi Mlecznej nie ma ciemnego pochodzenia

Tajemnicza poświata w zakresie promieniowania gamma w centrum Drogi Mlecznej najprawdopodobniej ma swoje źródło w pulsarach – niesamowicie gęstych, szybko rotujących jądrach dawnych gwiazd, które uległy kolapsowi, a których masa sięgała nawet 30 mas Słońca. Do takich wniosków prowadzą wyniki najnowszej analizy przeprowadzonej przez międzynarodowy zespół astrofizyków m.in z SLAC National Accelerator Laboratory. Wyniki podważają