Okiem Hubble’a: galaktyka eliptyczna M89
Na pierwszy rzut oka poniższe zdjęcie przedstawia tylko jakąś rozmyte źródło światła. W rzeczywistości jednak mamy tutaj do czynienia z potężną galaktyką eliptyczną.
Gdyby obcy mieli teleskop Jamesa Webba i spojrzeli na Ziemię…
Od dekad człowiek wpatruje się uważnie w przestrzeń kosmiczną, nadstawia gigantycznych metalowych uszu w nadziei na to, że któregoś pięknego dnia usłyszy sygnał, który nie będzie brzmiał naturalnie, będzie nadany przez przedstawicieli innej cywilizacji, którzy także patrzą w swoje niebo i zastanawiają się, czy gdzieś istnieje jeszcze jakieś życie. Szukając jakichkolwiek śladów sztucznych, nienaturalnych planetach
Kosmiczny Teleskop Hubble’a przygląda się supernowej w galaktyce IC 1776
Kosmiczny Teleskop Hubble’a sfotografował samotną galaktykę IC 1776, w której stosunkowo niedawno doszło do eksplozji supernowej. Aby zrozumieć, jak dochodzi do takich eksplozji, Hubble przyjrzał się pozostałości po zniszczonej w eksplozji gwieździe. Na zdjęciu wykonanym przez Kosmiczny Teleskop Hubble’a spiralna struktura galaktyki IC 1776 wygląda, jakby znalazła się w jakimś pustym zakątku przestrzeni kosmicznej. Galaktyka
Teleskop Horyzontu Zdarzeń zobaczył coś oprócz czarnej dziury? Naukowcy nie są pewni
Teleskop Horyzontu Zdarzeń to instrument, który jako pierwszy (i jak na razie jedyny) umożliwił astronomom odtworzenie obrazu otoczenia supermasywnej czarnej dziury w naszej galaktyce i w galaktyce M87. Zespół naukowców wskazuje jednak, że może on posłużyć do zbadania jeszcze jednej grupy fascynujących obiektów kosmicznych.
Wciąż niewiele widzieliśmy. Setki pozostałości supernowych wciąż czeka na odkrycie
Mogłoby się wydawać, że spośród trzystu miliardów galaktyk we wszechświecie, jedną powinniśmy poznać już względnie dobrze, wszak sami znajdujemy się w jej środku. Jak jednak dowodzą najnowsze badania, do dogłębnego poznania Drogi Mlecznej wciąż nam jeszcze daleko.
Ten niepozorny kamyk odkrywa przed nami początki Układu Słonecznego
Odkrywanie przeszłości naszego układu planetarnego, jego pierwszych lat to niezwykle trudna sztuka. Część informacji jesteśmy w stanie znaleźć tuż pod naszymi stopami. Czasami jednak w ręce naukowców wprost z kosmosu spadają skały, które przez ostatnie 4,6 miliarda lat zasadniczo się nie zmieniły, bowiem przemierzały przestrzeń kosmiczną. Właśnie się zakończyło badanie jednego z takich obiektów.
Aditya-L1 już w przestrzeni kosmicznej. Po Księżycu Indie biorą się za Słońce
Zaledwie dzień po zakończeniu indyjskiej misji księżycowej Chandrayaan-3 w sobotę 2 września w przestrzeń kosmiczną wystartowała sonda Aditya-L1. Będzie ona badała drugi obiekt widoczny na ziemskim niebie nie jako punkt, a jako tarcza.
Łazik Pragyan poszedł spać. Czy przetrwa księżycową noc?
To były wspaniałe dwa tygodnie dla Indii, ale i dla całej rzeszy naukowców badających Księżyc. Cały świat uważnie śledził poczynania lądownika Vikram i łazika Pragyan w okolicach księżycowego bieguna południowego. Misja jednak właśnie dobiegła końca. Pełen sukces to mało powiedziane.
Kiedy powstały supermasywne czarne dziury? Webb wskazuje, że odpowiedź nie jest taka prosta
Spoglądając w odległy wszechświat, w przestrzeń międzygalaktyczną, astronomowie niemal wszędzie widzą miliardy galaktyk. W centrum każdej masywnej galaktyki znajduje się supermasywna czarna dziura, której masa przekracza milion, a nierzadko miliard mas Słońca. Astronomowie od długiego czasu starają się ustalić kiedy, gdzie i w jaki sposób powstały te fascynujące obiekty.
A to heca! Vikram podskoczył na Księżycu
To się nazywa niespodzianka. Człowiek tutaj pisze artykuł o tym, że misja Chandrayaan-3 się zakończyła, bowiem łazik Pragyan został wprowadzony w stan hibernacji, a tu nagle przychodzi jeszcze jedna wiadomość z konta Indyjskiej Organizacji Badań Kosmicznych (ISRO).
Tak odległych planet TESS jeszcze nie widziała. Odkrywamy coraz więcej
Amerykańscy naukowcy z Uniwersytetu Nowego Meksyku i Massachusetts Institute of Technology odkryli i potwierdzili istnienie dwóch egzoplanet o najdłuższym okresie obiegu spośród planet odkrytych dotychczas przez TESS. Te długookresowe duże egzoplanety krążą wokół karła typu K i należą do klasy planet znanych jako ciepłe jowisze, których okresy orbitalne wynoszą 10–200 dni i których promień jest
My tu gadu-gadu, a dron Ingenuity po raz kolejny poleciał na Marsie
Miał polecieć pięć razy w ciągu 30 dni i to w wariancie optymistycznym. Ewidentnie nikt jednak nie wprowadził do oprogramowania marsjańskiego drona Ingenuity planowych usterek, które zmuszałyby operatorów do lotu do serwisu po 5 lotach. Być może dlatego, że na Marsie jeszcze żaden serwis nie powstał i nie ma na czym zarobić. Dlatego ciesząc się
Tak rosła chińska stacja kosmiczna Tiangong. Rewelacyjna animacja
W ciągu zaledwie półtora roku Chiny bez pomocy żadnego innego kraju stworzyły na orbicie własną stację kosmiczną. Teraz możemy zobaczyć jej ewolucję odtworzoną na podstawie zdjęć satelitarnych.
Dziewiąta planeta powraca! Ma być trzykrotnie większa od Ziemi
Niewiele wiemy o tym, co się znajduje w najbardziej zewnętrznych rejonach Układu Słonecznego. Owszem znamy kilka, może kilkanaście obiektów, które udałoby się sklasyfikować jako planety karłowate, ale jednocześnie istnieje przekonanie, że jest ich tam znacznie więcej, tylko bardzo ciężko nam je dostrzec. Stąd i zresztą teoria, że wcale jeszcze nie zakończyliśmy odkrywania pełnoprawnych planet Układu
Tu się rozbiła Łuna-25. Amerykańska sonda znalazła nowy księżycowy krater
Niezniszczalny wprost orbiter księżycowy Lunar Reconnaissance Orbiter sfotografował właśnie nowy krater na powierzchni Księżyca. Powstał on w wyniku uderzenia w Księżyc pierwszej od 47 lat rosyjskiej sondy kosmicznej Łuna-25.
Teleskop Jamesa Webba zwrócił swoje oko w kierunku słynnej supernowej. Zobaczył coś nowego
To się musiało stać prędzej czy później. Kosmiczny Teleskop Jamesa Webba, rozpoczął badanie jednej z najbardziej znanych supernowych, SN 1987A. Od momentu pojawienia na niebie niemal czterdzieści lat temu, została ona zbadana już w pełnym zakresie promieniowania, od promieni gamma do fal radiowych. Jest to stosunkowo bliska nam supernowa, bowiem do eksplozji gwiazdy doszło w
W Jowisza coś uderzyło. Astronom amator zarejestrował to na kamerze
Jowisz jest największą planetą Układu Słonecznego. Jego masa i grawitacja sprawiają, że mniejsze i większe skały krążące wokół Słońca w przestrzeni międzyplanetarnej są przez niego przyciągane. To prowadzi do tego, że czasami Jowisz taką skałą oberwie, a czasami wyrzuci ją na zewnątrz układu planetarnego. Tak czy inaczej, Jowisz jest swego rodzaju ochroną dla planet skalistych
Chcą zbierać śmieci kosmiczne do worków na orbicie. Czasu jest coraz mniej
Zaledwie kilka dni temu na orbicie okołoziemskiej doszło do zderzenia śmiecia kosmicznego z nieaktywnym radzieckim satelitą. W wyniku zderzenia powstało siedem dużych odłamków, które dołączają tym samym do rosnącej i obejmującej już tysiące obiektów listy śmieci kosmicznych zagrażających satelitom, stacjom kosmicznym i astronautom znajdującym się na orbicie okołoziemskiej. Czas najwyższy zacząć sprzątanie, jeżeli chcemy cieszyć
W końcu! Naukowcy odkryli dlaczego ten pulsar regularnie zmienia jasność
Pulsary same w sobie są niesamowitymi obiektami. Jakby nie patrzeć są to supergęste pozostałości po masywnych gwiazdach, które pod koniec swojego życia eksplodowały jako supernowe. Superszybko wirujące martwe pozostałości po gwiazdach przy każdym okrążeniu omiatają Ziemię wiązką promieniowania, która przez instrumenty naziemne i kosmiczne rejestrowana jest jako swoisty impuls. Czasami jednak w grupie tak wyjątkowych
Czarna dziura z ciemnej materii zjadająca gwiazdę od środka. Jak detektory fal grawitacyjnych mogą odkryć ciemną materię?
Ciemna materia stanowi jeden z podstawowym składników materii we wszechświecie. Choć wiemy o jej istnieniu dzięki jej oddziaływaniu grawitacyjnemu na materię widzialną, to wciąż nie wiemy o niej prawie nic. Nie oddziałuje bowiem z promieniowaniem elektromagnetycznym w żaden sposób, przez co nie możemy jak na razie sprawdzić z jakich chociażby cząstek się składa.